Venice

มาตรฐาน

เวนิส

เวนิส (อังกฤษ: Venice) หรือ เวเนเซีย (อิตาลี: Venezia) เป็นเมืองหลวงของแคว้นเวเนโต ประเทศอิตาลี มีประชากร 271,663 คน (ข้อมูลวันที่ 1 มกราคม 2547) เมืองเวนิสได้รับฉายาว่า ราชินีแห่งทะเลอาเดรียตริก (Queen of the Adriatic), เมืองแห่งสายน้ำ (City of Water), เมืองแห่งสะพาน (City of Bridges), และ เมืองแห่งแสงสว่าง (The City of Light)

เมืองเวนิสถูกสร้างขึ้นจากการเชื่อมเกาะเล็กๆ จำนวนมากเข้าด้วยกันในบริเวณทะเลสาบเวนิเทีย ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของทะเล  อาเดรียตริก ในภาคเหนือของประเทศอิตาลีทะเลสาบน้ำเค็มนี้ตั้งอยู่บริเวณชายฝั่งระหว่างปากแม่น้ำโปกับแม่น้ำพลาวิ มีผู้อยู่อาศัยโดยประมาณ 272,000 คน ซึ่งนับรวมหมดทั้งเวนิส โดยมี 62,000 คนในบริเวณเมืองเก่า 176,000 คนในเทอร์ราเฟอร์มา (Terraferma) และ 31,000 คนในเกาะอื่นๆ ในทะเลสาบ

ประวัติศาสตร์

เมืองเวนิสเดิมเป็นชุมชนที่ตั้งถิ่นฐานอยู่ในบริเวณลากูนที่รวมตัวเข้าด้วยกันเพื่อต่อต้านอันตรายจากชนลอมบาร์ด, ชนฮั่น และกลุ่มชนอื่นที่เริ่มเข้ามารุกรานหลังจากอำนาจของจักรวรรดิโรมันตะวันตกเริ่มลดถอยลงในบริเวณทางตอนเหนือของอิตาลี ในช่วงเวลาดังกล่าว อาณาจักรที่เรียกว่าโรมันตะวันตกคือกรุงโรม ส่วนโรมันตะวันออกคือกรุงคอนสแตนติโนเบิล (อิสตันบูล เมืองหลวงของประเทศตุรกีในปัจจุบัน)การเสื่อมอำนาจของจักรวรรดิโรมันที่เคยรุ่งเรืองเป็นผู้นำในทุกๆ ด้านของชาวยุโรป ส่งผลให้เกิดความวุ่นวายและความขัดแย้งมากมายขึ้นในยุโรป ประชากรพื้นถิ่งเริ่มถูกรุกรานด้วยชนต่างชาติที่เข้ามาทำสงคราม แสวงหาผลประโยชน์จากดินแดนอื่นๆ ในเวลาระหว่างต้นคริสต์ศตวรรษที่ 8 กลุ่มชนกลุ่มหนึ่งได้เดินเรือมาตั้งรกรากในบริเวณ ลากูน หรือ อ่าวเวนิส ปากอ่าวที่ประกอบขึ้นจากเกาะเล็กๆ จำนวนมาก ชนกลุ่มนั้นพยายามเริ่มต้นลงหลักปักฐานบนเกาะแก่งที่กระจัดกระจายอยู่โดยทั่วไป และเมื่อพิจารณาจากภูมิประเทศจะเห็นได้ว่า เมืองเวนิสเป็นอาณาบริเวณที่เหมาะสมสำหรับการเป็นท่าเรือสำคัญในทะเลเมดิเตอร์เรเนียนอย่างยิ่ง ชุมชนในบริเวณลากูนก็เลือกตั้งผู้นำคนแรกออร์โซ อิพาโต (Orso Ipato) ที่ได้รับการอนุมัติจากไบแซนไทน์ และได้รับตำแหน่ง “Hypatos” ซึ่งเป็นตำแหน่งที่ใช้ในจักรวรรดิไบแซนไทน์ที่เทียบเท่ากับ “กงสุล” และ “Dux” ที่ต่อมาแผลงมาเป็น “ดยุค” ออร์โซ อิพาโตเป็นบุคคลแรกที่ได้รับการบันทึกในประวัติศาสตร์ว่าเป็นดยุคแห่งเวนิส (Doge of Venice) คนแรก แต่ในหลักฐานจากคริสต์ศตวรรษที่ 11 กล่าวว่าชาวเวนิสประกาศให้เพาโล ลูชิโอ อนาเฟสโต (Paolo Lucio Anafesto) เป็นดยุคในปี ค.ศ. 697 แต่หลักฐานนี้ก็เป็นเพียงบันทึกของจอห์นผู้เป็นดีคอนของเวนิส การลงหลักปักฐานของชาวเมืองเวนิส เริ่มต้นจากการพยายามปลูกสร้างบ้านเรือนขึ้นบนเกาะน้อยใหญ่ที่กระจัดกระจายไปทั่วทั้งอ่าว ชาวเมืองส่วนใหญ่ใช้ท่อนซุงขนาดใหญ่ฝั่งลงในพื้นดินที่มีจำนวนไม่มากเพื่อเป็นรากฐานให้กับสิ่งก่อสร้างของพวกเขา ท่อนซุงเหล่านี้สามารถเสริมความแข็งแกร่งและมั่นคงให้กับพื้นดินที่รายล้อมด้วยน้ำทะเล จากนั้นพวกเขาจึงเริ่มต้นก่อสร้างอาคารบ้านเรือนต่างๆ ลงไปบนพื้นที่ว่างเปล่า กลุ่มอาคารในยุคแรกเริ่มของเมืองเวนิสสร้างขึ้นในราวยุคกลางและได้รับอิทธิพลจากกรุงคอนสแตนติโนเบิลและไบแซนติอุมอย่างมาก ดังนั้น รูปแบบทางสถาปัตยกรรมที่เก่าแก่ในเมืองเวนิสจึงมีลักษณะของสถาปัตยกรรมแบบไบแซนไทน์ (Byzantine) ปรากฏให้เห็นอยู่เป็นจำนวนมาก ภายหลังจากนั้น เมื่อศิลปวิทยาการเคลื่อนผ่านไปตามกาลเวลา รูปแบบของสถาปัตยกรรมแบบโรมันเนสต์ (Romanesque) กอธิค (Gothic) เรอเนสซองค์ (Renaissance) และบาโรค (Baroque) ก็ค่อยๆ ปรากฏให้เห็นขึ้นมาตามลำดับ

venice

ที่มา

layout_itinerary.php?tid=141

%E0%B9%80%E0%B8%A7%E0%B8%99%E0%B8%B4%E0%B8%AA

venice

ผู้จัดทำ

นายธนกร  ฤทธิชัย ม.6/7 เลขที่ 26

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s